برخی اعضای بدن من بیش از سایرین و بسیار بیش از حد نرمال یک انسان فعالیت دارند از آن جمله اند چشم هایم که پیاپی به پر و پاچه ی دختران زیبا می پیچند و از انحنای بدن موزون آن ها بالا می روند, انگشتانم که همیشه بر صفحه ی کیبورد راه می روند, پاهایم که تا موسیقی جاریست, به رفتن ادامه می دهند و گوش هایم... گوش هایی که چند روزی در غم نداشتنشان به همراه "the Decembrists", "Jacob Dylan", "Jason Mraz" و "Anathema" می گریستم! اما دیگر همه ی آن انتظارهای کف آلود به پایان آمده و امشب در این مغاک دور از عالم با صدای بلند به "Mors Principium Est", "Skyfire" و تمامی ملودی های مرگبار جهان سلامی دوباره می کنم...